مریخ و ایلان ماسک

ایلان ماسک

مریخ و ایلان ماسک


امروز می‌خواهم درباره خودم، آیزاک آسیموف، مریخ و ایلان ماسک صحبت کنم. البته فکرم بیشتر راجع به پژوهش، تفکر و مدیتیشن است.

حدودا بیست سال پیش من در سن 22 سالگی در حال تحقیق روی کتاب‌ها و متون طب سنتی خودمان بودم. طب سنتی ما یکی از قدیمی‌ترین طب های مکمل دنیا است و من بخاطر اینکه یوگا و مدیتیشن کار می‌کردم، علاقمند بودم طب‌های مختلف دنیا را یاد بگیرم.

در حین خواندن طب سنتی متوجه شدم در همه کتاب ها از قسمت عناصر شروع می‌کنند ولی در آیورودا از قبل از عناصر شروع می کنند.

مریخ و ایلان ماسک

این بود که احساس کردم انگار چیزی در طب سنتی ما گم شده است. در این زمینه شروع به پژوهش و جستجو کردم. شروع کردم به خواندن نسخه‌های خطی عجیب و غریب با خط‌ها و کلمات عجیب و غریب و کتاب‌های مرسوم موجود در بازار را کنار گذاشتم.

برای کشف این که در طب سنتی خودمان تا قبل از عناصر، چه جیزی وجود داشته و فلسفه پشت عناصر چیست؟

در چند متون خطی متوجه شدم، ایرانیان باستان معتقد به طبقاتی بودن آسمان هستند و آسمان را براساس علم نجومشان بر مبنای این که خورشید در مرکز نیست؛ بلکه زمین در مرکز قرار دارد و خورشید در رده سوم است، جهان را طبقه بندی کرده‌اند.

در واقع در طبقه هفتم شروع می کنند و آرام آرام به طبقه ششم، پنجم و همین طور پایین می آیند و به طبقه دوم که ماه است می رسند و بعد زیر ماه که طبقه اول است و عناصر در این طبقه به وجود می‌آیند. ( آب، باد، خاک و آتش).

مریخ و ایلان ماسک

خیلی برای من سنگین بود چون تا به حال با مبحثی این چنینی روبرو نشده بودم.

به دو دلیل به یک استاد ادبیات مراجعه کردم: یکی این که پایان نامه‌اش در دوره دکترا  روی متون خطی طب سنتی بود و آشنایی به زبان عربی و فارسی داشت و خیلی از متون طب سنتی به دلیل این که به اروپا راه پیدا کنند، از طریق مسلمان‌ها به زبان عربی نوشته شده‌اند.

شرح مطلب استاد ادبیات این چنین بود: بین هر طبقه از آسمان مثل زمین تا ماه یک فضای صلب، شفاف غیرقابل نفوذ وجود دارد.

پرسیدم استاد یعنی چی؟ یعنی ایرانیان قائل به این هستند که بین زمین تا ماه یک فضای شیشه‌ای غیرقابل نفوذ وجود دارد. طوری که ما به هیچ وجه نتوانیم از آن عبور کنیم.

فرمودند: دقیقا و در اکثر متون قدیمی این را دیدم و اعتقاد راسخ خودم هم همین است.

سعی کردم سفر به ماه را که تقریبا 30 تا 35 سال قبل از صحبت ما اتفاق افتاده بود را برای استاد توضیح دهم، که به هر حال انسان پایش را روی کره ماه گذاشته است. استاد فرمودند: این‌ها را قبول داری و واقعا فکر می‌کنی انسان می‌تواند پایش را روی کره ماه بگذارد؟ وقتی در همه متون نوشته شده همه چیز صلب است، پس چطور امکان پذیر است؟

کلی برای استاد مدارک و مقالات از ناسا بردم و خیلی کارها کردم و در آخر استاد گفتند: بحث را تمام کن. اگر می‌خواهی روی متون با هم دیگر کار کنیم با اعتقادات من کاری نداشته باش و این مطالب اشتباه را به من نشان نده.

یکی دو جلسه‌ای که با ایشان کار کردم خیلی پکر شدم. در خودم احساس عصبانیت می‌کردم و انگار یک زخمی در درون من باز شده بود.

یک شب متوجه شدم این زخم چیست؟ قصه بر می‌گشت به کلاس سوم، چهارم و پنجم دبستان. من چهارم دبستان دو ساله شدم و فکر می‌کنم به خاطر اتفاقاتی که در سطور بعدی می‌گویم دو ساله شدم.

در آن زمان من اصلا کتاب‌های خودمان را نمی‌خواندم. بزرگترین کتابی که در مدرسه از من گرفتند، انسان روح است نه جسد بود و کتاب دیگری که دستم بود کتاب هیپنوتیزم و خود هیپنوتیزم استاد کابوک و کتاب‌های ریزی که همیشه از من می‌گرفتند کتاب‌های آیزیک آسیموف و قصه‌های سفر به ژرفای آسمان و عمق زمین و غیره بود.

من با آیزیک آسیموف عجین شده بودم. وقتی که به عنوان یک پیشگام فضا و داستان‌های علمی تخیلی مطالبش را می‌خواندم، لذت می‌بردم و احساس می‌کردم حقیقت تام است.

بابت آن‌ها کتاب می‌خواندم. بابت اینکه به معلم‌های دبستان خودم بگویم بالاخره روزی ما به فضا می‌رویم، کتک‌های خیلی سنگین می‌خوردم.

هفته‌ها و روزها دم در دفتر مدرسه می‌ماندم. به طوری که  وقتی از کنار ناظم‌مان رد می‌شدم، می گفت که چه تفکرات مزخرفی است که داری، بنشین درست را بخوان. درس آقای هاشمی را در کتاب مدنی نمی‌توانی جواب بدهی و راجع به این صحبت می‌کنی که انسان‌ها روزی به فضا می‌روند.

حالا فکر کنید، من با پیشینه‌ای این چنین جسورانه به جوانی پا گذاشتم و یک استادی به شدت قائل به این است که به هیچ وجه به فضا نمی‌شود سفر کرد و انگار تمام دردها در من زنده شده بود.

در نهایت من تمام تلاشم را کردم و پیش آن استاد نرفتم. اتفاقا تمام متون طب سنتی را کار کردم . در این 17 ، 18 ساله که طب سنتی تدریس می‌کنم، در تمام درس‌ها تاکید کردم قبل از این که عناصر به وجود بیایند، حتما فلسفه‌ای بوده؛ ولی هیچ وقت به صلب بودنی که توی متون بود اشاره نکردم و هر وقت کسی از من پرسید آیا می‌شود به فضا رفت، پاسخم مثبت بوده است.

سیاره مریخ

فکر کنید الان در سن 42 -43 سالگی، دو شب پیش آن زخم‌ها دوباره باز شد. قصه این بود شرکتی که آقای ایلان ماسک هدایت می کند، اعلام کرده تا سال 2050 یعنی حدودا 30 سال آینده و زمانی که من حدودا 72 ساله می‌شوم، یک میلیون نفر در مریخ ساکن خواهند شد.

این خبر از یک طرف من را خوش حال می‌کرد و از یک طرف یک غم و اندوه سنگینی تمام فضای وجود من را گرفته بود و این که چی می‌شد که در دبستان به جای خواندن درس آقای هاشمی، یک فضایی هم بود که آیزاک آسیموف را می‌خواندیم و فضایی پیش می‌آمد که شاید من هم جزء آن تیمی بودم که الان روی سفر به مریخ و ساکن شدن انسان فکر می‌کند.

چه اتفاقی نمی‌افتاد؟ هیچ اتفاقی نمی‌افتاد، فقط زندگی برای من خوشایندتر می‌شد. چون در رویاهام زندگی می‌کردم و رویاهام به حقیقت می‌پیوست.

ولی اجبار این که تو نباید در رویاهایت زندگی کنی و فقط چیزی که توی کتاب است حقیقت دارد. این اجبار در جوانی هم به من تحمیل شد؛ ولی حقیقت این است که آن چیزی که واقعیت است، در هیچ کدام از کتاب‌ها وجود ندارد. شاید بخشی از آن‌ها باشد ولی همه آن نیست.

توی تک تک صفحات وقتی نگاه می‌کنید در مورد طب سنتی، در مورد بیماری ها، راجع به درمان می‌خوانید. در مورد همه چی می‌خوانید ولی بازهم همه این‍‌ها حقیقت محض نیستند. قسمتی از آن هستند ولی همه آن ها واقعیت نیستند.

ولی اگر ذهن بالنده برای ما ساخته بشود، می توانیم این موضوع را درک کنیم. اما اگر ذهن بالنده برای ما ساخته نشود همیشه جلوی هر فکری می ایستیم و فکر می کنیم چه کسی گفته انسان ها می توانند پایشان را روی مریخ بگذارند، شما بیایید ثابت کنید که روی ماه رفتید و این ها را توی کامنت های زیر پست خبر رفتن به مریخ دیدم.

اگر آن آدمی که این حرف را کامنت گذاشته بهش فضا داده می شد و اگر توی تخیلاتش بزرگ می شد، چه اتفاقی می افتاد؟ من حدس می‌زنم که خودش یکی از پیشگامان بود.

در واقع بحث الان ما این نیست که یک وقت نروید واکسن کرونا بزنید چون توی واکسن میکروچیپ هایی هست که می‌خواهند به همه عالم دستور دهند. این‌ها شایعات شبه علمی است و آن چیزی که واقعیت دارد روزی یک سری از آدم‌ها چشم‌هایشان به آسمان بود و برایش قصه پردازی کردند و بعد اساتید دیگری آمدند روی قصه پردازی آن‌ها دستگاه‌هایی را ساختند تا ما به ژرفای و بی‌‌کرانگی کائنات قدم بگذاریم.

توی کتابی خواندم‌ای کاش این قدر پول هزینه می‌کنند که بدانند در ماه چه خبر است و یا در کرات دیگر چه اتفاقی می‌افتد همین قدر پول هزینه می‌کردند تا بدانند در وجود انسان چه خبر است. آن کار را هم می‌کنند.

همه آدم‌های باشعور و اندیشمند دنیا روی دو جنبه فکر می‌کنند و کار انجام می‌دهند. این ما هستیم که به واسطه صلب بودن و غیرقابل نفوذ بودن افکارمان نمی‌گذاریم این اخبار برای ما چشمک بزند.

وقتی مدیتیشن و یا تفکر تدریس می‌کنم، دائم به این فکر می کنم چقدر یاد دادن تفکر صحیح به آدم‌ها سخت است و بعد چقدر سکوت برای آدم‌ها غیرممکن است. از یک طرف وقتی درس تفکر و آگاهی می‌رسد، اعلام می کنم درس بسیار سختی برای من است و وقتی به سکوت می‌رسم، بازهم اعلام می کنم درس بسیار بسیار سختی برای شما است. نه خوب می‌توانیم تفکر کنیم و نه خوب می‌توانیم سکوت کنیم. دلیلش عدم پرورش است.

و سوال مهم من: تا کی قرار است پرورش پیدا نکنیم؟ تا کی قرار است هر چیزی را می‌بینیم حتما قبول کنیم؟ تا کی قرار است چارچوب صلب فکری داشته باشیم؟ تا کی قرار است هر چیزی را که وجود دارد انکار کنیم ؟

الان بعد از چهل سالگی احساس می کنم، مرگ می تواند خیلی راحت اتفاق بیافتد و من ممکن است هیچ وقت فضای گشایشی خوبی توی ذهنم نتوانم ایجاد کنم. چون انگار زمان نیست و خیلی زود ممکن است دیر شود. واقعا ممکن است خیلی زود دیر شود.

چند شب پیش وقتی فکر کردم، موضوعی که می خواهم با شما درمیان بگذارم در مورد دبستانم مال سی و اندی سال پیش است خودم باورم نمی شد که زمان مثل برق و باد می گذرد. به دنبال تفکر سالم بروید. به دنبال سکوت بروید.

به دنبال معنای پشت هر چیزی که توی طبیعت است بروید. شاید به واسطه آن دریچه‌هایی از آگاهی به روی ما باز شود. همیشه آن چیزی که توی مقالات و کتاب ها است، همه حقیقت نیست. بخشی از حقیقت است و ما با گسترش آگاهی و شکل تفکر درست می‌توانیم، حلقه‌های گمشده آگاهی را به هم متصل کنیم.

مطالب زیر را حتما مطالعه کنید

3 دیدگاه

به گفتگوی ما بپیوندید و دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید